flail
拉丁来源词(整体继承/借入)
专八
中文释义
n. 连枷(打谷物用的工具) vt. 打;用连枷打 vi. 打;用连枷打
构词路径
flail历史来源:中古英语 flayle ← 古英语 fligel ← 原始西日耳曼语 *flagil ← 原始日耳曼语 *flagilaz
flailflail(历史来源:中古英语 flayle ← 古英语 fligel ← 原始西日耳曼语 *flagil ← 原始日耳曼语 *flagilaz)
拉丁来源词(整体继承/借入)
n. 连枷(打谷物用的工具) vt. 打;用连枷打 vi. 打;用连枷打
flail(历史来源:中古英语 flayle ← 古英语 fligel ← 原始西日耳曼语 *flagil ← 原始日耳曼语 *flagilaz)